Profesor Małgorzata Gersdorf ukończyła z wyróżnieniem Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego w 1975 r. Na tym Wydziale przeszła wszystkie szczeble kariery akademickiej – od stanowiska asystenta do kierownika Katedry Prawa Pracy i Polityki Społecznej. Pod kierunkiem prof. Zbigniewa Salwy przygotowała i obroniła w grudniu 1981 r. rozprawę doktorską pt. „Zawarcie umowy o pracę” (PWN 1985), za którą otrzymała nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Podstawę wszczęcia postępowania habilitacyjnego stanowiła monografia pt. „Niewypłacalność pracodawcy w prawie pracy” (LexisNexis, 2002). Kolokwium habilitacyjne prof. Gersdorf odbyło się 10 marca 2003 r., a Rada Wydziału jednogłośnie nadała jej stopień doktora habilitowanego, zatwierdzony w czerwcu 2003 r. Dalszy dorobek naukowy, w tym opracowanie dotyczące prawa zatrudnienia (LexisNexis, 2013), zaowocował nadaniem jej 1 kwietnia 2015 r. tytułu profesora nauk prawnych.

Dorobek naukowy prof. Gersdorf obejmuje blisko 350 publikacji – od monografii i komentarzy po artykuły, glosy, recenzje oraz liczne inne opracowania. Jej działalność naukowa wiąże się również ze współpracą z renomowanymi czasopismami prawniczymi. Od marca 1997 r. do 2003 r. pełniła funkcję redaktor naczelnej „Przeglądu Ubezpieczeń Społecznych i Zdrowotnych”. Obecnie jest redaktor naczelną miesięcznika „Praca i Zabezpieczenie Społeczne”, w którym wcześniej pełniła funkcję zastępcy redaktora naczelnego oraz przewodniczącej Rady Naukowej, a także członkinią kolegium redakcyjnego „Przeglądu Sądowego”.

Od 1 stycznia 1992 r. do 31 sierpnia 1993 r. pełniła funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Nauk Prawno-Administracyjnych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1 września 1993 r. przez dwie kadencje była prodziekanem Wydziału do spraw finansowych. Na Wydziale kierowała studiami doktoranckimi, a obecnie kieruje Katedrą Prawa Pracy i Polityki Społecznej. W latach 2005–2008 pełniła funkcję prorektora Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 2000–2012 była członkinią Senatu Uniwersytetu Warszawskiego, w tym w latach 2008–2012 przewodniczącą Komisji Prawno-Statutowej.

Pracę na Uniwersytecie łączy z praktyką prawniczą, która pozwala jej dostrzegać rzeczywiste problemy oraz aktualne zagadnienia wymagające badań naukowych. W 1986 r. zdała z wynikiem bardzo dobrym egzamin radcowski, a następnie przez wiele lat wykonywała zawód radcy prawnego. W latach 1991–2004 była członkinią Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego, wcześniej działającego jako Biuro Orzecznictwa, a następnie – do 2005 r. – radcą prawnym Sądu Najwyższego. W uznaniu jej wiedzy oraz umiejętności praktycznych została powołana na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego, orzekając w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych. Sześcioletnia kadencja Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, którą rozpoczęła 30 kwietnia 2014 r., okazała się okresem próby, z jakim w demokratycznej Polsce nie musiał mierzyć się żaden z jej poprzedników.

Jej działalność została dostrzeżona i doceniona przez liczne polskie i europejskie instytucje. W 2019 r. prof. Gersdorf otrzymała Nagrodę im. Theodora Heussa, przyznawaną przez Fundację im. Theodora Heussa z siedzibą w Stuttgarcie, oraz Międzynarodową Nagrodę Demokracji w Bonn, ustanowioną przez Internationale Demokratiepreis Bonn. 29 kwietnia 2020 r. została uhonorowana Medalem Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. W 2021 r. otrzymała Medal Geuzen, przyznawany przez holenderską Fundację Geuzenpenning z siedzibą we Vlaardingen.